Bookmark Me:

Eindelijk ben ik er toe gekomen van mijn verslag over de Mont Ventoux te schrijven!

Op zaterdag 4 september zijn we aangekomen in Bedoin. Die dag was het redelijk koud en was er redelijk wat mistral. Niet direct het schitterende weer dat je verwacht in de Provence…
Omdat ik er al een serieuze rit had opzitten heb ik me die dag beperkt tot het ineensteken van mijn fiets en een kort verkenningstochtje.

Zondag 5 september … Prachtig weer! Staalblauwe hemel, geen zuchtje wind en een zonnetje dat alsmaar heviger ging branden.
’s Morgens rond 8u ben ik op de fiets gesprongen en ben ik richting Malaucene gereden. Om daar te geraken moet je over de Col de la Madeleine. Deze col is niet echt spectaculair maar omdat het voor mij de eerste keer was dat ik een serieuze beklimming deed, was het puur genieten!
Het moment dat je een eerste keer bovenkomt is onbeschrijflijk! Een prachtig zicht en een enorme voldoening omdat je boven bent.

De dagen daarop bleef het prachtig weer en heb ik verschillende tochtjes in de buurt gedaan waaronder de Gorges de la Nesque.
Gorges de la Nesque is een col met een relatief laag stijgingspercentage maar is toch een 14tal kilometer lang. De natuur is prachtig en de beklimming is een goeie training voordat je de Ventoux op gaat. De Nesque is bijna 800m hoog en het zicht dat je op de top hebt is bangelijk.

De streek van Bedoin leent zich trouwens fantastisch om elke dag zomaar wat rond te rijden. Overal gaat het wel een klein beetje op en neer en overal kom je autenthieke dorpjes tegen.

Donderdag: Le Mont Ventoux.

Iets waar ik al lang van droomde en dat nu eindelijk werkelijkheid ging worden.

De eerste 5 à 6 kilometer zijn redelijk te doen. Tot je voorbij Saint Colombe bent, heb je zelfs helemaal niet het gevoel dat je de Kale Reus aan het beklimmen bent.
Het is pas als je echt het bos in gaat dat je weet waaraan je begonnen bent!
Het bos ziet er rustig uit maar de vele bochten maken van de beklimming een helse karwei! Het is zweten en afzien tot je aan Chalet Reynard komt. Aan de chalet is een grote parking waar je even een rondje kan doen om terug op krachten en op adem te komen.
Vanaf daar ben je uit het bos en begin je aan het kale gedeelte.

De laatste 6 kilometer in het maanlandschap zijn puur genieten! Je ziet nog evenveel af maar je ziet ook de top en dat is een psychologisch voordeel. Je weet dat je aan het sterven bent, maar je kan niet meer opgeven, daarvoor ben je al een paar keer teveel doodgegaan onderweg.

Vlak voor de top passeer je nog het monument van Tom Simpson. Sommigen houden daar even halt maar dat kon ik echt niet meer opbrengen. Ik moest blijven trappen want anders geraakte ik niet boven.
Eens boven valt er een enorm pak van je schouders, je hebt het gehaald! Het gevoel dat je dan hebt is enorm. King of the world… dat is zowat het beste dat ik kan verzinnen om dat te beschrijven.

Na een tijdje te hebben genoten van het fantastische zicht ben ik dan begonnen aan de rit naar beneden. Wel eerst even een jasje aangedaan want boven is het beduidend kouder dan beneden!
Naar beneden gaan is nog eens een extra beloning voor de gedane inspanning. Je zoeft op minder dan een half uur helemaal terug tot in Bedoin. Ik heb me redelijk ingehouden omdat ook afdalen relatief nieuw is voor mij maar toch haal je gemakkelijk snelheden die tegen de 60km per uur liggen. De wind die je langs je heen voelt suizen en het zicht van de mannen en vrouwen die nog naar boven aan het kruipen zijn is ook een niet te vergeten belevenis.

Kortom: een fantastische ervaring die zeker voor herhaling vatbaar is!

Toch een paar bemerkingen:

- Tegen volgende keer: meer kilometers doen en een paar kilos minder wegen
- Triple of huidige compact … daar ben ik nog niet uit
- Een grote merci aan de aanwezige supporters! Zonder hen was het moeilijker geweest!
- En euuhh …. Just Do It! Niet geprobeerd is altijd verloren!

Mont Ventoux

Nog aan het afzien juist voorbij Simson

De top! Eindelijk!